အထီးက်န္တယ္ဆိုတာလည္း
ေရာဂါတစ္မ်ဳိးပဲ
က်န္ရစ္ခဲ့မယ့္ အေျခအေနကို
ထည့္မေတြးေတာ့ဘူးဆိုကတည္းက
အေနအထားကို သိသင့္ျပီ
ကိုယ္ဟာ သိပ္ေကာင္းတဲ့လူမဟုတ္ဘူးလို႔
ေျပာကတည္းက
အသင့္ျပင္ထားလိုက္ရေတာ့မွာလား
ငါ့ထက္ပိုခ်စ္မယ့္သူ ရွာေတြ႕ရင္လည္း
ပစ္ခ်သြားလိုက္
ဘဝဟာ ခဏေတာ့ ခ်ဳိရင္ခ်ဳိမွာေပါ့ေလ
ခုေတာ့ ညေတြ ညေတြမွာ..
ရိႈက္ၾကီးတငင္ငိုခ်ရင္း
အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ပဲ ၾကိဳးစားမိေနတယ္
မငိုျဖစ္ရင္ေတာ့ ညေတြကိုပဲ
အဝါေရာင္အရည္ထဲ
ထည့္ေသာက္ပစ္လိုက္တယ္
မူးလို႔ပဲ ေမ့ေမ့
ေမ့ခ်င္လို႔ မူးမူး..
ေနာက္တစ္ေန႔ေတြေရာက္ဖို႔ လိုရင္းပါပဲ..
ကိုယ္က က်န္ရစ္ခဲ့သူ
ခ်န္ထားရက္ႏိုင္တာကိုပဲ
ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး
(ဘာမွမျဖစ္သလို) ေန႔တိုင္း ဖုန္းေျပာေနခဲ့တာ
ဘဝက မနက္ျဖန္မွာ ရပ္မယ္ဆိုရင္
ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ေတာင္ မီမယ္မထင္ဘူး
ခုေတာ့ ေရလိုက္ငါးလိုက္ အြန္လိုင္းေပၚတက္လိုက္နဲ႔
ၾကိဳးစားျပီး ငါေမ့ပါတယ္....
No comments:
Post a Comment