မိသားစုေလး
ကိုယ့္အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္မွာ
ကြဲအက္သြားကတည္းက
ကိုယ္ေပးလိုက္တိုင္း
ကိုယ္ျပန္ရယူလိုက္တိုင္း
အဆံုးသတ္ဟာ
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ကတည္းက
ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အေဝးဆံုးမွာပဲ
ကိုယ္ေနခဲ့တာ....
နင္နဲ႔လည္း စေတြ႔ေရာ
ႏွလံုးသားဟာ ဖ်တ္ခနဲ ကြဲေၾကသြားရတယ္
ဒီအျပံဳးနဲ႔ ဒီအသံမွာ
စြဲလန္းျပီးကတည္းက
ေန႔ေန႔ညည ငါ့ဒုကၡကို
ငါပဲ သိခဲ့ေလရဲ႕
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက
ဘာမွ မပိုင္ဆိုင္လိုခဲ့ပါဘူး
ဒီအျပံဳးေလးေတြ ၾကာရွည္ဖို႔ပဲ
ဆႏၵရိွခဲ့တာပါ
လက္မကမ္းတဲ့ ငါ့အနားကိုလာဖို႔
နင္ဘယ္ေလာက္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရမလဲဆိုတာ
ငါေတြးလို႔ ရပါတယ္
ဒီေန႔ဒီခ်ိန္မွာေတာ့
တြဲထားခဲ့တဲ့ နင့္လက္တစ္ဖက္ကို
(အရာအားလံုးထက္)
ငါ တန္ဖိုးထားပါတယ္
No comments:
Post a Comment