ရင္ထဲမွာ ထံုေနတယ္
ဘာမွေရးမရဘူး
ဘာမွ ထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး
ငိုရင္း ငိုရင္းနဲ႔
ေမာလာတာပဲ အဖတ္တင္တယ္
အေျဖက( ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြ ၾကာလာတာေတာင္)
ရွာမေတြ႕ခဲ့...
မယံုၾကည္မႈေတြ(တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား)
လဲျပိဳလာတဲ့အခါ
သူ႔အျပစ္တင္ ကိုယ့္အျပစ္တင္ရင္း
ေရွာင္ရွားၾကမိတာပါပဲ
အခ်စ္ဟာ အခါေပးမွားတဲ့ ေဗဒင္ဆရာလိုလို
ခဏေလာက္ပဲဆန္းတဲ့ မ်က္လွည့္ျပကြက္လိုလိုနဲ႔
ဘာရိွလဲသိရက္နဲ႔ အညာခံၾကရ
နာက်င္မႈက ရိုးတြင္းျခင္ဆီအထိလိုက္တယ္
စကားလံုးတိုင္းက ျမွားေတြဆိုရင္
ငါ့တစ္ကိုယ္လံုး ထုတ္ခ်င္းခတ္
နားလည္ပါတယ္လို႔ ေျပာေနရက္က
နားမလည္ခဲ့ၾကဘူး
အခ်စ္ဆိုတာ မူးယစ္ေဆး၀ါးတစ္မ်ဳိးလို႔ေျပာရင္လည္း
(ဘာထူးလဲ)သူေရာကိုယ္ေရာ
မိႈင္းမိခဲ့ၾကတာပဲေလ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို (ယံုၾကည္မႈမပါဘဲ)
အခ်စ္ခ်ည္းသက္သက္နဲ႔ တည္ေဆာက္မယ္ဆိုရင္
ဘယ္ေလာက္ကာလအထိ
နင္ ရည္ရြယ္ထားပါသလဲ
နင္မွန္လား ငါမွားလားဆိုတာလည္း
မေတြးေတာ့ဘူး
လူေသရင္ ေငြ႕ေငြ႕ေလးေတာ့က်န္ခဲ့သလိုမ်ဳိး
(ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ)
ဘယ္ခ်ိန္ကတည္းက
ႏွစ္ေယာက္အတူ ေက်ာခ်င္းကပ္ထားမိလဲ
အတူရင္ဆိုင္ဖို႔အသင့္ကေန
စြန္႔ခြာဖို႔အသင့္ထိ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္ေလ
ေနကမေကာင္း
နင္ကမရိွနဲ႔
ဒါနဲ႔မ်ား ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀လို႔
အတူတူရူးခဲ့ၾကေသး
ျပီးဆံုးလိုက္ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္ျပန္ေတာ့
သူ႔ၾကိဳးကိုယ့္ၾကိဳးကလည္း
ဆက္ထံုးေတြနဲ႔ ဆိုေပမယ့္
အလံုးစံု ျဖည္ခ်လိုက္ဖို႔ကလည္း ခက္ေသးတယ္..။
No comments:
Post a Comment